Ilha de Tavira, wat een verademing om daar aan land te stappen. Direct overvalt je het relaxte eilandgevoel; je loopt automatisch een tandje langzamer… De warmte van de zon, het zachte zand onder je voeten en de zwoele, kruidige geuren van de duinbeplanting; het voelt meteen als vakantie.

De Ilha, wat Portugees is voor eiland, is een strandeiland waar geen auto’s rijden en bestaat eigenlijk uit 3 stranden, te weten Praia de Tavira en Praia da Terra Estreita waar je alleen met een boot (ferry of watertaxi) kunt komen, en Praia do Barril waar een schattig open treintje je naar het strand brengt.

Ons startpunt was Praia de Tavira, het drukste gedeelte van het eiland. Hier is een camping, een winkel en verschillende leuke restaurants. De vissen liggen overal al prachtig uitgestald in de koelvitrines, de barbecue geur maakt je meteen hongerig en het bedienend personeel begroet je met de typische Portugese vriendelijkheid. Inmiddels kennen wij al aardig wat mensen, het weerzien is dan ook leuk na onze korte winter.

We beginnen met een verfrissend drankje in Xiri Beachbar en slenteren dan het strand op om aan onze wandeling te beginnen naar het idyllische en ongerepte Praia de Terra Estreita. Halverwege naar het eindpunt Praia do Barril kregen we honger en dorst van de overdaad aan gezonde zeelucht. Boa apetite!

Ruim 12.000 stappen en een paar genietuurtjes verder belanden we aan het eind van de middag weer bij ons beginpunt. Dit keer op het vernieuwde terras van O Ferreiro.

Jullie kunnen via de foto’s met ons meegenieten. Nog beter is natuurlijk om al dit moois zelf te komen ontdekken. En hoe heerlijk is het om na een stranddag weer ’thuis’ te komen in B&B Guesthouse Casa Verdazul voor een verkwikkende douche of voor een duik in ons zwembad! Bemvindo, ofwel wees welkom!

Tot de volgende Beachnews!

“Een menu zonder wijn is als een dag zonder zon”

With love ….
….for food & wine

Wellicht heb ik het al eens eerder vermeld, maar tussen de regels door hebben jullie vast en zeker kunnen lezen dat ik ben opgegroeid met veel liefde. Liefde voor elkaar, en liefde voor eten en drinken.

Mijn vader is, samen met mijn moeder, de grondlegger van een mooi wijnimport bedrijf dat inmiddels ruim 50 jaar bestaat. De zaak begon klein vanuit het huis waar wij in Purmerend woonde. Veel draaide er thuis om eten en drinken. Als ik tussen de middag van de lagere school thuis kwam om een boterhammetje te eten, gebeurde het soms dat de hele tafel vol stond met flessen wijn. Deze moesten allemaal geproefd worden en soms mocht ik als klein meisje al wat mee proeven. Mijn moeder heeft sommige proefnotities nog bewaard met opmerkingen als “stinkt”, “mooie neus” (die term hoorde ik mijn vader vaak gebruiken), “ruikt naar poep” en nog meer charmante benamingen.

Het zat er dus zeg maar al vroeg in! Nog steeds heb ik die grote voorliefde voor alles wat met eten en drinken te maken heeft. En hoe mooi is het dat juist deze liefde mijn grote liefde naar mij heeft geleid. En deze liefde heet Frank.
Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik 19 jaar geleden, toen Frank en ik collega’s werden bij het bedrijf van mijn vader, ik geen enkele vorm van liefde voelde voor deze man. Humor, lol in het leven en genieten van eten en wijn deelden we toen al wel.
En zelfs ruim 3½ jaar terug, toen ik al bijna een jaar weer alleen was en midden in een lastige scheiding zat, moest ik nog niet aan liefde denken toen Frank wel degelijk een bepaalde interesse toonde. Doorzettingsvermogen en zelfvertrouwen vind ik nu toevallig wel hele aantrekkelijke eigenschappen in een man, en hiermee heeft hij mij (onder andere…smile) uiteindelijk toch weten te veroveren.

Dus nu zit ik hier, december 2017, heel gelukkig te zijn met mijn twee mooie kinderen. Er is veel, heel veel gebeurd. Casa Verdazul staat er op zijn best bij met een mooie lijst van tevreden gasten en een nieuwe toekomst ligt aan onze voeten.
Jawel…aan ONZE voeten! Vanaf januari 2018 komt Frank officieel hier wonen! En wordt Casa Verdazul uitgebreid met The Winebar en de wijnhandel van Frank: Wines 2 Inspire. Wijn & spijs proeverijen, wijntrainingen, gastvrijheidstrainingen, in- en verkoop van wijnen, Pizza & Wine in onze hout gestookte pizza oven; het gaat allemaal gebeuren. Of sterker nog, het gebeurt al. De eerste wijnproeverijen hebben we al gehad, de basis is gelegd. Kleinschalig en vanuit huis….net zoals ik het van mijn jeugd herinner. En nu zijn het Joe en Kate die al wat graag mee proeven en hun onverbloemde mening geven over geur en smaak. Wat ben ik blij dat ik hen de liefde en de liefde voor eten en drinken weer door mag geven.

Met de spreekwoordelijke bloed, zweet, en tranen hebben we de uitbreiding grotendeels zelf gerealiseerd. Rotsen verplaatst, trappen gebouwd, muren gemetseld, gegraven, gehakt, geschuurd, geschilderd, honderden kruiwagens grind gereden, gaten gejekkerd, beton gestort, schaduwdoeken opgehangen, verlichting aangelegd, noem maar op. Zoek de verschillen op de foto’s ….

Wij zijn er meer dan trots op en die spreekwoordelijke tranen…die zijn van geluk!

With love…from Portugal,

Monique

Monique Bart, 44 jaar, moeder van Joe (11) en Kate (6), eigenaresse van B&B Guesthouse Casa Verdazul, vinoloog, occasioneel event- & wedding planner en sinds 2005 woonachtig in het mooiste plekje onder de Portugese zon: Casa Verdazul – Tavira – Oost-Algarve – Portugal.

Het topje van de ijsberg…

Toch een beetje raar om begin januari vanuit een zonnig Algarve over een ijsberg te schrijven! Ik ben zelf net teruggekomen uit Nederland, en ben daar toch een beetje geraakt door een gevoel van ongelukkig- en ontevredenheid die leeft onder de Nederlanders. Natuurlijk is dit mijn gevoel, maar voor mij toch een reden om dit jaar te beginnen met wat serieuze materie en uitingen van bezinning.

Die ijsberg dus! Zie je die bevroren top voor je? Zet daar een heerlijk Portugees zonnetje op en jawel, het ijs gaat smelten. Door de jaren heen zijn er groeven ingesleten waardoor het water naar beneden stroomt. Op zich niet zo heel spannend, maar een dierbare vriendin van mij maakte hierin een mooie vergelijking met het leven dat je leeft. Stel je je eens voor dat die groeven jouw vastgeroeste gedrag, gedachten of gevoelens zijn. Nu is het heel natuurlijk dat jouw gedrag die ingesleten groeven van die ijsberg volgen. Je doet en denkt en voelt dus dingen die je altijd al zo deed, dacht of voelde maar waar je misschien toch niet helemaal, of helemaal niet, happy mee bent.

Mijn wens voor iedereen in 2017: doe eens gek en daag jezelf uit! Ga die groeven in die ijsberg uithakken en kijk eens wat je kunt veranderen waar je niet blij van wordt. Want ja, dat kun je dus. Kost een beetje tijd en moeite, maar het is het uiteindelijk zeker waard en wellicht creëer je win-win situaties. Stel jezelf bijvoorbeeld eens de vraag: ben ik wel gelukkig op het plekje waar ik zit? Vind ik mezelf eigenlijk wel leuk met hoe ik ben en wat ik doe? Breng ik mijn kostbare tijd wel door met de mensen waar ik me fijn bij voel?

Schiet mij hier toch het mooie liedje De Steen van Paul de Leeuw te binnen: “omdat door het verleggen van die ene steen, de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan”. (zal hij het nog weten, dat hij aan de rand van het zwembad van Casa Verdazul heeft gezeten?)
Intens gelukkig knalde ik het nieuwjaar op 1 januari in met de mensen die me zo dierbaar zijn. Terug in Portugal zette dit gevoel zich voort tijdens de jaarlijkse Nieuwjaarsduik op Praia de Barril. Eén van de 10 mooiste en schoonste stranden van Europa en op slechts 5 kilometer rijden vanaf Casa Verdazul. Het werd een zonnige middag met onze vrienden, inclusief 19 kids, mooie gesprekken, tapas, zand en (veel) bubbels.

Terug in de auto hoor ik de kinderen op de achterbank met elkaar kletsen. Kijk, wat een mooie kleuren in de lucht, Joe, zie je die ezel daar? Mama, de zee lijkt wel blauwer dan vorig jaar, hey wat mooi, die zwerm ooievaars in de lucht! Het is nog maar begin januari en mijn hart maakt een verrast sprongetje als ik de eerste amandelbomen volop in bloesem zie staan. Algarve licht roze op….het voorjaar is niet ver weg meer!

Nee, lieve mensen, die vette bankrekening werk ik heel hard voor maar heb ik nog niet. Maar ach….wat voel ik me rijk!
En dat was mijn tipje van de ijsberg. Een goed jaar gewenst!

Monique Bart, 44 jaar, moeder van Joe (11) en Kate (6), eigenaresse van B&B Guesthouse Casa Verdazul, vinoloog, occasioneel event- & wedding planner en sinds 2005 woonachtig in het mooiste plekje onder de Portugese zon: Casa Verdazul – Tavira – Oost-Algarve – Portugal.

Spring maar achterop…

Ik zou werkelijk geen andere plek kunnen verzinnen waar je zulke mooie buitenactiviteiten kunt uitoefenen als in Algarve. Ter land, ter zee maar ook in de lucht, en dat het hele jaar door. Hoog zomer voornamelijk voor de zee- en de lucht activiteiten, het voor- en naseizoen voor de meer actievere landsporters. En dan heb ik het over golfen, fietsen en wandelen.

Golfen doe ik zelf niet, alhoewel er wel een golfclinic in de planning zit. Mijn gasten vragen me hoe de banen hier zijn en ik spreek dan toch het liefst uit ervaring. Oppassen geblazen op de baan dus! Maar over het golfen een andere keer meer. Om alvast wél een leuk gegeven te noemen: in een straal van 35 kilometer rondom Casa Verdazul heb je maar liefst 9 mooie banen.
Nu: fietsen! Als je bedenkt dat er tal van pittoreske dorpjes, rustige weggetjes, afgelegen en onbekende bezienswaardigheden, een schitterende natuur en verscholen barretjes en restaurantjes in Oost-Algarve zijn….dan vraag je je af waarom niemand hier mooie fietsroutes van gemaakt heeft. Want buiten de standaard routes langs de doorgaande wegen, zijn deze er namelijk niet.
“Niet kunnen” of “niet willen” staan nu eenmaal niet in mijn woordenboek, en “creëer zelf iets wat je mist en wat er niet is” juist wel, dus een mooie uitdaging was geboren!

Bepakt met een paar gedetailleerde kaarten van de omgeving, een fles water en een bandenplakset sprong ik op de fiets. Wat een genot! Zelfs na 11 jaar in Algarve word ik nog steeds verrast door de schoonheid van dit land en de vriendelijkheid van de mensen. Mooie gesprekken met de plaatselijke bewoners, die uitleg geven aan de bezienswaardigheden en die de leuke plekjes aanwijzen.
Moe maar voldaan keer ik aan het einde van de dag terug naar Casa Verdazul, alwaar ik mezelf even de tijd gun om te ontspannen onder de olijfboom op het terras bij het zwembad. Later op de avond werk ik de route van die dag uit op de pc en jawel, fietsroute 1 is een feit!

Inmiddels liggen er 4 tot in de puntjes omschreven fietsroutes voor u klaar, die uiteraard ook bewandeld kunnen worden.
Als culinaire liefhebber ontbreken de stopplaatsen op de routes natuurlijk niet. Veelal zijn dit kleine en lokale eethuisjes waar moeders achter de pannen staat en de meest geurige gerechten zelf op tafel serveert.

Ik zou zeggen: Spring maar achterop!

Monique Bart, 44 jaar, moeder van Joe (11) en Kate (6), eigenaresse van B&B Guesthouse Casa Verdazul, vinoloog, occasioneel event- & wedding planner en sinds 2005 woonachtig in het mooiste plekje onder de Portugese zon: Casa Verdazul – Tavira – Oost-Algarve – Portugal.

Home sweet home…

Waar zou ik voor kiezen als ik op zelf op vakantie zou gaan? Een kleinschalig B&B in een zonnig klimaat en mooie omgeving, tuin met zwembad en wat vermaak voor de kinderen, fijne accommodatie dat schoon en fris is. Tja….als dit alles je eigen thuis en werkomgeving is, waarom moet je dan nog op vakantie?

Toch gebeurde het dit jaar. Een lieve vriendin bood aan om op B&B Casa Verdazul te passen. Best een raar gevoel dan hoor…om na 11 jaar voor het eerst écht op vakantie te gaan. En wel in eigen land. Loslaten geblazen!
Lissabon was ons eerste stoppunt. Werkelijk een prachtige stad die we als ware toeristen in de tuk-tuk doorgecrossed zijn. Helaas bleek bijna iedereen die we tegenkwamen last te hebben van de extreme warmte (+ 40ºC), zodat de vriendelijkheid ver te zoeken was.
Beter werd het toen we richting het noorden vertrokken waar we hele uiteenlopende indrukken opdeden. Het indrukwekkende bedevaartsoord Fatima, waar zieke en gehandicapte mensen letterlijk op hun knieën het pad naar verlossing of genezing afkruipen. Ruige kliffen langs de kust en overvolle toeristen oorden waar de goede Portugese keuken helaas verdwenen is. Afdrukken van dinosaurusvoeten in een verlaten vallei en minigolfen onder de geurende eucalyptusbomen. Luxe- en ook minder luxe hotels en restaurants waar Joe en Kate zich als ervaren globetrotters gedroegen. De prachtige en rijke universiteitsstad Coimbra, waar we helaas alleen met de auto doorheen reden. We komen zeker terug!

En dan de volgende grote stad: Porto. Wat een verademing. Direct waren we allemaal verliefd op deze mooie stad die we vanuit ons leuke city appartement in alle facetten konden ervaren. Het bruist, alles lacht en is vriendelijk. Heerlijk, nee wat zeg ik: voortreffelijk eten en toppers qua gastvrijheid en gezelligheid. Leuke straatjes met designwinkels, mooi ingericht, uitnodigende koffiezaakjes en talentvolle straatartiesten die de sfeer compleet maken.

Next stop: het uitgestrekte wijn- en port gebied Douro waar we logeerden bij het bevriende wijnhuis Quinta de la Rosa. Stel je voor: een hapje en een koel glas aan de rand van het zwembad waar de twee kinderen zoet met elkaar spelen, een heerlijk briesje door de bomen, een adembenemend uitzicht van de ondergaande zon over de Douro rivier. Idyllisch toch? Inderdaad ja, 5 minuten mocht dit duren….totdat Joe en Kate dit beeld luidruchtig verstoorden met pesterijen en elkaar dwarszitten. Herkenbaar?

Onderweg terug naar het zuiden werden we verrast door een super georganiseerd en kleinschalig family resort, waarbij de naam de lading geheel dekt. Perfect voor de hele familie. Alles klopt er, de kamers, een perfecte keuken voor alle leeftijden, slechts drie zwembaden inclusief een spa & wellness en personeel dat snapt wat de kleine- én de grote gast wilt. Alsof Joe niets anders doet, bestelt hij in een kakkerig upper class English ‘as a starter I would like the canneloni’…. Pas hier komen we erachter dat Joe structureel het duurste op het menu bestelt. ‘Ja, dat moet wel goed zijn toch?’, was zijn verklaring!

En dan: ‘home sweet home’. En ‘home’ is dan niet alleen ons eigen huis, maar ook mijn mooie stadje Tavira. Met haar authentieke gebouwen, de prachtige lichtinval over de rivier en de fijne, eenvoudige en oh zo vriendelijke mensen. Met plezier mocht ik direct weer met fotograaf Ron Isarin op pad om een mooie coverfoto voor deze uitgave te maken.

Reizen is leuk, het geeft je inspiratie. Reizen met kinderen is ontzettend leuk, je geeft ze zoveel mee en je maakt ze nieuwsgierig. Reizen maakt je ook tevreden en trots, tevreden met en trots op dat het in mijn eigen B&B allemaal best wel heel goed klopt. Het klopt wat betreft sfeer, kwaliteit, gastvrijheid, inrichting en omgeving. Én de goede bedden niet te vergeten. Weer heerlijk geslapen in eigen bed; ‘home sweet home’.

Cover foto en foto Tavira van Ron Isarin
Overige foto’s : eigen maak
Met dank aan Casas de Portas; de leukste souvenirs winkel van Tavira en omstreken.

Monique Bart, 44 jaar, moeder van Joe (11) en Kate (6), eigenaresse van B&B Guesthouse Casa Verdazul, vinoloog, occasioneel event- & wedding planner en sinds 2005 woonachtig in het mooiste plekje onder de Portugese zon: Casa Verdazul – Tavira – Oost-Algarve – Portugal.

10 jaar gastvrij, dankbaar & blij

Het eerste jubileum van Casa Verdazul zit eraan te komen.

Over de duizend gasten heb ik in die 10 jaar mogen verwelkomen in Casa Verdazul. Ieder met zijn of haar eigen verhaal en de welbekende ‘klik’ is er vaak. Dat maakt me blij en juist dát maakt mijn vak zo mooi!

Ik zou letterlijk een boek vol kunnen schrijven over de verhalen van en met de gasten….maar ook ík heb zo mijn beroepsgeheim (zegt ze met een brede smile op haar gezicht). De soms onverbloemde opmerkingen van Joe of Kate mag ik hier toch wel vermelden. Die ene keer bijvoorbeeld dat een toen nog kleine Joe een gast nawees en hardop zei: mama, die meneer heeft best grote oren toch? Daar sta je dan met een ‘ik zou nu best wel even door de grond willen zakken’- glimlach de betreffende gast blij en quasi-onschuldig aan te kijken.

Bijzonder is het wel dat het merendeel van de gasten een bepaalde indruk hebben achtergelaten. Deze week werd ik bijvoorbeeld gebeld door de zus van een Canadees stel, dat ruim 7 jaar geleden in de B&B verbleef. Ze wist niet wat ze hoorde toen ik haar vertelde dat ik me haar zus en zwager nog heel goed kon herinneren en dat we met hen in de bergen in het authentieke Portugees restaurant “Cantinho do Serra” zijn gaan lunchen! Een prachtige plek met een wijds uitzicht over de hele kustlijn van Algarve. Het stel had precies dezelfde ervaring met haar zus gedeeld….van de al redelijk beschonken grote baas die met een nukkig gezicht de meest heerlijke en geurende wildstoofpotjes van de moeder des huizes letterlijk op tafel smeet!

Ondanks de enorme diversiteit aan gasten, hebben ze toch allemaal iets gemeen. Ze zoeken een bepaalde stijl en een soort verblijf en blijkbaar is mijn website zo duidelijk en eerlijk dat ze datgene ook vinden. Een kleinschalige, modern ingerichte accommodatie waar een goede, open en informele sfeer heerst. Voorzien van meer dan de nodige gemakken, maar niet overvloedig in luxe. Schone en frisse kamers, goede bedden en een goed uitgeruste badkamer. Een grote tuin met genoeg vertier voor kinderen. Heerlijke rustplekken rondom het zwembad met mooi zicht naar de zee. Rust in de directe omgeving, vermaak en drukte op vijf kilometer afstand in het gezellige Tavira.

Volgende keer neem ik jullie mee naar de markthal in Tavira, een prachtige en kleurrijke versmarkt waar de lokale vissers en boeren hun waar aan ons verkopen. Wat een rijkdom om dit vervolgens op de barbecue in de buitenkeuken van Casa Verdazul te mogen bereiden. Natuurlijk onder het genot van een heerlijk glas Portugese wijn.
Saúde!